(( پرنده باد قفس ))

خوابتان از سرم پرنده می شود

و باد می وزد

به هر آنچه باد می کند

به شکل یک قفس

بعد می ماند به آسمانها

چشمانی خیره

کبود

می میرد

هزار بار هم که زنده شود

هزار سال طول می کشد

دلم برایتان هزار راه برود

فکرتان از سرم باز می شود

باز می شود مگر عاشقم کنید؟

ای معشوقه های پیش پا افتاده ی بی شمار

برای خودتان می گویم

من که

با نبودنتان

از شادی بال در می آورم

پرنده می شوم

و باد می وزد

به هر آنچه باد می کند

به شکل یک قفس

پرنده باد قفس.

.......................................................

(( ... ))

والاه

آنقدر عمق فاجعه سنگين است

كه نمی شود

در خصوص مسائل پشت پرده

تا صد سال سياه ديگر

اظهارنظر كرد

چه برسد به اينكه زبانم لال

بخواهی جنازه بشوی

و در آغوشم بيفتی

بعد نيشت را باز كنی

رهايت كنم

دستمال سفيد برداری

بالا پايين بپری

كه مثلاً اين دو روزه دنيا را عشق است.

.......................................................

(( ... ))

نمی دانی تا کجا

خیس می شوم

دراز می کنم به طرف تو دستم را نمی گیری

به دیوار می خورم زمین

هوا می روم

می روم خودم را دار می زنم قدم

روی ابرها

این شعر را ادامه دادن.

...................................................

(( ... ))

صبح که از خواب بیدار می شوم

از سینه ام بالا می روی

چنگ می زنی به صورتم

خون می چکد روی کاغذ

مداد را بر می دارم

دست خودم که نیست

خمیازه می کشم

زجر می کشم

پتو را می کشم

دوباره روی سرم

بعد تلفن زنگ می خورد

و همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود.

........................................................

(( 3 زارین ))

سال دو هزار و ترس و لرز میلادی

دو استخوان و يك روكش آخرين سيستم

با كمی جان كندن

ضمن عرض خير مقدم

می شود بعدها

قندعسل بابا

فرزند برومند غير طبيعی مامان

تا در يك چشم به هم زدن

مصنوعی بخندند

واقعاً گريه كنند

كه برای شادی روح اين اشتباه جبران ناپذير

فاتحه

صلوات

يك ليوان آب خنک.

.........................................................